Nerwica, dawniej nazywana neurozą, to określenie na nierozwiązane konflikty wewnętrzne, nazywana również chorobą duszy. Przyjmuje się, iż powstanie w wyniku nasilonego, długotrwałego stresu, silnych przeżyć, bądź urazów psychicznych. W związku z tym coraz częściej stosuje się sformułowania zastępcze, które powoli zastępują dotychczasową nazwę, takie jak: zespół behawioralny związany z zaburzeniem fizjologicznym, zaburzenie nerwicowe związane ze stresem, występujące pod postacią somatyczną, reakcja na silny stres i problemy emocjonalne.

W przypadku, gdy pewne sytuacje, osoby, bądź przedmioty wywołują u nas lęk, mówimy o fobii, w ten sposób może objawiać się również nerwica lękowa, gdy lęk przyjmuje konkretną postać. Również przesadne dbanie o siebie oraz własne zdrowie, określane mianem hipochondrii, której jednym z symptomów jest wmawianie sobie choroby, to rodzaj nerwicy. Natrętne myśli, bądź zachowania, perfekcjonizm, pedantyzm to zaburzenia obsesyjno – kompulsywne. Nerwica lękowa to zaburzenie, w którym dominujący element stanowi lęk. Przejawia się na dwa sposoby, gdy lęk jest ogólny, bądź w sytuacji, gdy przyjmuje konkretną postać. Przyczyny występowania nerwicy nie są jasne. Wśród nich wymienia się podłoże genetyczne i biologiczne, lub wpływ środowiska. Z reguły najczęściej występuje u osób w wieku 25- 45 lat i wiąże się z bliżej nieokreślonym lękiem, jaki powodują pewne sytuacje. Z tej przyczyny, osoby cierpiące na nerwicę lękową, często podejmują decyzje, które ich zdaniem, zredukują wysoki poziom lęku, np. zmieniają pracę, bądź miejsce zamieszkania. Jednak ich działania nie przynoszą rezultatu, ponieważ ekstremalne napady lęku, które mogą przechodzić w panikę lub złość, mają mimo wszystko podłoże psychiczne, nie czysto środowiskowe. Najczęściej nerwica depresyjna rozwija się w okresie dojrzewania, wciąż jednak nie udało się ustalić, dlaczego dochodzi do zachorowań na to zaburzenie. Zazwyczaj wymienia się czynniki genetyczne, bądź biologiczne, jak również wpływ środowiska, przez które rozwija się nerwica. W literaturze specjalistycznej możemy przeczytać, że jedną z głównych przyczyn powstawania tego typu schorzeń jest zaburzenie osobowości i zaburzenie metaboliczne w ośrodkowym układzie nerwowym. Zdarzają się również twierdzenia, że nerwica depresyjna oraz jej rozwój uzależnione są od cech pacjenta, które uniemożliwiają mu czerpanie radość z życia oraz przeżywanie przyjemności. Również obniżony poziom dopaminy może mieć wpływ na rozwój nerwicy.

W przypadku nerwicy, często stosuje się leczenie farmakologiczne. Jej celem jest złagodzenie objawów oraz częstotliwości ich występowania. Jednak nieodzownym elementem terapii są sesje psychoterapeutyczne. Ważne jest, aby osoby, którym nerwica depresyjna czy nerwica lękowa ogranicza radość z życia, utrudnia codzienne funkcjonowanie, a także zmusza do nieprzemyślanych decyzji, nauczyły się radzić sobie z jej przejawami. Zwłaszcza w sytuacjach, które nasilają jej objawy. Drugim ważnym aspektem, jest potrzeba uświadomienia sobie powodów, przez które dochodzi na nasilenia objawów, aby móc sobie z nimi lepiej radzić. Pacjent, w trakcie terapii, uczy się nowego sposobu przeżywania emocji we własnym świecie psychicznym, reagowania na aktualne stany oraz radzenia sobie ze stresogennymi sytuacjami. Ma to służyć również łatwiejszemu nawiązywaniu relacji z innymi ludźmi.